Je bent op vakantie, maar je hoofd is nog thuis

Tol betalen voor een beetje rust.

Ik vind het altijd een beetje bijzonder hoe we op vakantie gaan.
De eerste dagen van de vakantie zijn soms helemaal niet ontspannen. We slepen koffers de auto in, rijden uren naar het zuiden, zoeken een plek waar we eindelijk niets hoeven...

En dan zijn we er, maar je hoofd draait nog gewoon door, alleen zit je nu op een campingstoel in Frankrijk.

Je hebt er weken naar uitgekeken. Misschien zelfs maanden.

De laatste weken voor vertrek waren druk. Alles moest nog af. De was moest gedaan worden, de koelkast leeg, de planten geregeld, de laatste mails verstuurd en natuurlijk moest je ook nog "even snel" alles thuis netjes achterlaten. Want je wilt tenslotte thuiskomen in een huis waar je niet meteen achterstallig onderhoud hoeft in te halen.

Dus daar zit je dan. Op je campingstoel, met je voeten in het zand en iets te drinken. Je bent er. Eindelijk! Je hebt eigenlijk alle tijd voor leuke dingen, maar je hoofd zit nog thuis.

We werken weken toe naar dat moment.

Nog even dit afmaken.
Nog even dat regelen.
Nog even alles netjes achterlaten.

Want straks gaan we ontspannen.

Zo denken we vaak echt. Zodra we de grens overgaan, Nederland uit, België in op weg naar Frankrijk, en hoppa... ruststand.

Was het maar zo makkelijk, maar helaas, je hoofd heeft geen navigatiesysteem dat zegt: "Uw bestemming is aan de rechterkant bij de eerstvolgende afslag links. U mag nu stoppen met denken en starten met genieten."

Ontspannen is voor veel mensen niet iets wat meteen gebeurt zodra je op je vakantiebestemming bent aangekomen of wanneer de laptop dichtgaat. De eerste dagen van de vakantie zijn daarom soms helemaal niet de rustigste dagen.

Toch verwachten we dat vaak wel van onszelf.

Dat we op dag één van de vakantie meteen ontspannen, vrolijk en uitgerust zijn. Meestal is het juist niet zo. Als je heel druk bent geweest, heb je de tijd nodig om al die gedachten in je hoofd los te kunnen laten.

En als we dan na een dag of twee die rust wat gevonden hebben, zeggen we: “Ik zou hier wel kunnen wonen.” Natuurlijk door de omgeving, het weer dat bevalt, het eten dat lekkerder smaakt of (kan heel belangrijk zijn) de wijn zo goed is – en goedkoper? – Of is het omdat we helemaal niet verlangen naar Frankrijk, Italië of Spanje, maar verlangen we naar de manier waarop we daar leven? Naar het tempo.

Ontbijten zonder haast en wandelen zonder stappen te tellen of koffie drinken terwijl we naar de zonsopkomst kijken en niet zoekend naar een van de schoenen van je kids, omdat je over vijf minuten weg moet.

Dat is vaak het fijne van een vakantie. De ontspanning vinden al telt het soms pas officieel als je er een tolweg voor hebt betaald.